bacon cheesecake?

A ferrace wheel has appeared on the Old Market Square. When? I DON’T KNOW. How? Out of nowhere? Why? I HAVE NO CLUE. It was just there.
Also, the weather is unbelieveably good. It’s taunting me.

Dear pancaketeers,

I spent the last three days hugging everyone goodbye. Which, at some point, kind of took the sadness off of it. At least a bit. But first things first.

Patch came to visit the weekend before last. It was great, he is the first friend I made here in England, he is hilarious, and hopefully we’ll stay in touch. I basically gave him the same tour as Toast – Batman House, Robin Hood statue, Coffee House and improv. It was, for some reason, as strongly Batman and 50 Shades themed session. Odd, but highly amusing. We also wandered a bit around the posher part of Nottingham, marking the houses I one day want to live in (In case you’re wondering: it’s ALL OF THEM), and had a really early morning walk up to the train station, which was freezing but absolutely worth it! I love this city so much…

The rest of the week was, for the most part, very strange for me. Everyone was incredibly busy while I was practically standing still, sleeping too much and not leaving the house. It made me feel truly horrible, as in my frustration I also started getting upset with people who carried no blame whatsoever. I eventually pulled myself together though, started to do exercises for my knee, cleaning out my room and contemplating first aspects of by BA thesis. In the evenings I would go to the improv troupe’s Small World shows, which were fantastic. I laughed so hard! It also made me feel kind of sad I am not staying longer, because I would’ve auditioned for troupe then. I believe with a bit of proper training I can become good.

Then there was Saturday. Valentines Day. If you think about the cliche idea of it, what should a perfect V-day include? Dinner together, some sort of show/entertainment, dessert, some good alone time, presents/cards/chocolate, and wine. And even though it was a crazy busy day and I had well settled to skipping the lovey dovey stuff whatsoever, I somehow got all these things! And in the best (yet arguably very unconventional) way and order possible. Presents consisted of a hastily scribbled punny card for me and a single small roll of love hearts from me and the wine was the 1/4 bottle that had been standing around the room for weeks at mid-afternoon (I drank it straight out of the bottle too, much to the horror of certain Squirrel Minions of Darkness). Dinner was chips and pie from the local fish and chips store, hastily eaten over the kitchen counter due to time pressure. Dessert consisted of 2 for 1 GU cheesecakes that we ate in the theater before the beginning of the last improv show (entertainment – me in the audience, SMoD in the back, doing the lights). It was perfect!
In the evening there was an after party at the improv house, which was quite fun, albeit quite weird also.

And from then on it was goodbyes as far as the eye can see. Last improv session (a bit disappointing for a last one), finals hugs in mooch. I was really touched by people’s sincerity, expressed in the tightness of hugs. And yesterday, a final round of cards against humanity with people who refused to say goodbye on Sunday. It is really nice to feel so appreciated and loved. It also makes leaving that much harder.

=^.^= Koneko.

PS: pictures shall follow. Maybe. At some point.




Βασικά ήρθα να πω ότι δεν έχω κανενός είδους συναισθήματα για τη σημερινή γιορτή. Παρόλα αυτά ήρθα εδώ για να γράψω για αυτή κι έτσι να αναγνωρίσω την ύπαρξη της, ακόμη και με τον αδιάφορο αυτό  τρόπο. Αλλά άμα το ίντερνετ γεμίζει με σχετικές ειδόποιήσεις από δυο βδομάδες πριν, είναι και λίγο χαζό να κάνεις λες και δεν ξέρεις τίποτα και το να αγνοήσεις το θέμα εντελώς αποτελεί εξίσου αναγνώριση της ύπαρξής του με το να πας να αγοράσεις 300 τριανάτφυλλα. Ωραίο αυτό που ήρθα να γράψω μια πρόταση και κετέληξα σε μια παράγραφο. Πηγαίνοντας γράφω, δε σκέφτηκα τίποτα από αυτά πιο πριν. 

Αυτό που σκέφτηκα, αφού σκέφτηκα πως δεν έχω να πω κάτι για τη σημερινή μέρα (όντας μια από αυτές που θα πεθάνουν μόνες για να τις φάνε οι 72 γάτες τους – που βρέθηκε αυτό, είναι τελείως άσχετο με το θέμα! Νομίζω το είπα απλά επειδή μου αρέσει σαν φράση. Αν μπορούσα θα είχα και τώρα 72 γάτες. Που να μην με έτρωγαν στον ύπνο μου όμως. Που είχα μείνει?)

Αυτό που σκέφτηκα λοιπόν είναι ότι το Βαλεντίνος είναι πολύ γκέι όνομα. Είναι.
Ίσως θα έπρεπε να είναι η γιορτή των γκέι ερωτευμένων. Νομίζω θα το καθιερώσω έτσι, μαρέσει καλύτερα. Έτσι το όλο πράγμα δε μοιάζει πια με δημιούργημα της σοκολατο- και καρτοβιομηχανίας, αλλά είναι μια μέρα που ένας άντρας μπορεί να πάει να αγοράρει σοκολάτες και κάρτες και λουλούδια για έναν άλλον άντρα (προφανώς ισχύει και για γυναίκες αυτό).

Και να που έχω τελικά κάτι να πω για τη σημερινή μέρα ενώ ξεκίνησα τη μέρα μου με σκοπό απλά να την προσπεράσω γιατί τα Σάββατα είναι πιο ωραία ούτως ή άλλως.

=^.^= Koneko.

ΥΓ: το Βαλεντίνος μπορεί να είναι γκέι και παλιομοδίτικο όνομα (το παλιομοδίτκο το πρόσθεσα τώρα. Ισχύει.), αλλά το Βαλεντίνα είναι πολύ όμορφο. Θα ονομάσω έτσι την επόμενη γάτα μου. Και θα την κάνω δώρο στον Κολλητό.

ΥΓ 2: τζιζ, τι έχω πάθει σήμερα, είναι σαν να μου βάλανε ορό καφεΐνης όσο κοιμόμουν. Ας καθαρίσω το σπίτι όσο κρατάει, γειάααααα

what caught my eye today: ένα πολύ έξυπνο δέντρο. Δεν ήξερε και κβαντική φυσική βέβαια, αλλά κατάφερε να φυτρώσει έτσι ώστε ένα μέρος του κορμού του να στηρίζει ένα άλλο κλαδί το οποίο αλλιώς θα έπεφτε. Και φαίνεται και πολύ όμορφη η όλη κατασκευή. Βραβείο Νόμπελ αυτοσυντήρισης!

ΥΓ3: δεν έχει καμία σχέση με τίποτα, αλλά ΠΟΣΟ σπαστικό να σου μιλάνε άσχετες κυριούλες στο σούπερ μάρκετ ή στο τρένο να σου παραπονεθούνε για οποιαδήποτε μαλακία κι εσύ συμφωνείς με ένα ευγενικό χαμόγελο και πας να βρεις τις ντομάτες αλλά αυτές απλά συνεχίζουνε. Να πάρουν καναρίνι γαμώτο να του τα λένε. Ή παπαγάλο. Να τους απαντάει κιόλας.