gintonic für 3 euro

Und ich hab immer noch nichts von Berlin erzählt. Dabei gibt es so viel zu erzählen, so viel, an das ich ständig denken könnte, weil es mich lächeln lässt.

Shit, es fahren keine Bahnen mehr. Dann laufen wir doch einfach durch halb Berlin, mitten in der Nacht. Durch die leeren Straßen, durch die Stille. Vorbei an Ratten und Füchsen und armen Polizisten die Nachtschicht haben. Klettern auf Kähne in der Spree und diskutieren alte und moderne Architektur.  

 In der Morgensonne auf der Museumswiese dösen, Leute beobachten, über Kunst- und Buchmärkte spazieren. 

Wenn ich an das kleine Mädchen denke, dass in den Pausen allein auf dem Schulhof gespielt und gehofft hat, dass es keiner merkt… Ich weiß nicht was sich geändert hat. Aber irgendwo dazwischen hat sie sich verändert. Sie ist zwar immer noch ein kleines Mädchen, aber sie spielt nicht mehr alleine. Irgendwann, irgendwie hat sie gelernt, wie man sich einfügt, immer und überall. Sogar im großen, wunderbaren Berlin.

Ein kleiner, unscheinbarer Eingang in die wunderbare Welt italienischer Küche und uralter Musikvideos. Eine Gasse, die anstatt in eine crack-Höhle, zu einem Kino führt. Und ein Mann, der einfach auf der Straße steht und Opernlieder singt. Erstaunlich gut sogar. 

                                                                       

Spätabendliches (griechisches?!) Frühstück mit den Rezeptionisten; “Probier mal, was fehlt noch?” – Honig! Nutellaschmuggel für das richtige Frühstück. Unnötige Kerzen auf den Tischen verteilen, forcing some romance on the people. 

Zugegeben, Hostels machen es einem nicht besonders schwer. Je länger man dort ist, desto mehr Leute sieht man kommen und gehen. Australien, Kanada, Frankreich, Brasilien. Alle bleiben nur ein paar Tage und alle freuen sich über Gesellschaft. Wo willst du heute hin? Klar, ich komme mit. Freundschaften für einen Tag. one night friendships. Niemand bleibt. Nur ein paar verwackelte Fotos vor dem Friedrichsstadtpalast. Mit Menschen, die man unter anderen Umständen nie kennen gelernt hätte. Und dann merkt man, dass man sich mit diesen Leuten wirklich gut versteht. Und am Sonntag sind sie wieder weg. 

Sich auf dem Weg zu dieser einen Bar fast verirren, weil “ich den Weg kenne – theoretisch”; Wir laufen also durch die Straßen, unterhalten uns, lachen, schauen uns Kunstausstellungen durch die Fenster an. Zum Alexanderplatz und zurück. “Oh schau mal, ein Spielplatz!” – “Lass mal nach Spritzen suchen” – “Das war jetzt nicht so spektakulär wie erwartet”. Ein Schritt. Klick. 

Es ist faszinierend, so viele Kurzeinblicke in so verschiedene Denkweisen, verschiedene Welten zu bekommen. Neue Erfahrungen, neue Sichtweisen. So können die Dinge auch aussehen. Es macht Spaß, mit Leuten loszugehen, die Berlin genauso wenig kennen, und in den verrücktesten Ecken zu landen. Mal über andere Witze zu lachen.  Aber irgendwann wird es auch anstrengend, jeden Tag neue Namen, zum hundertsten Mal “Woher kommst du? Was bringt dich nach Berlin?”. Dann fehlen einem bekannte, geliebte Gesichter, die alten Insiderwitze.

Es wird schon langsam hell. Alles hat geschlossen, sogar “Pommes-Mandy”. Nur der Falafelmann ist noch da und macht sauber. Er schenkt uns einen ganzen Korb kalte Falafel gegen den drohenden Hangover. Dann sitzen wir einfach nur da auf der roten Couch, essen Falafel und warten bis wir müde genug sind um schlafen zu gehen. 

 =^.^= Koneko.

what caught my eye today: There is a lightpost in the furthest corner of the unversity grounds. I doubt that it works, but then again I also doubt anybody would ever need it to. Talk about pointless.

Advertisements

Σήμερα θα γράψει μαζί μου και η Μυρτώ.

Ταραραρααααααμ. Δραματική μουσική υπόκρουση.

Πολλοί άλλοι με λένε ξενέρωτη επειδή δεν συνηθίζω να αφήνω την περιέργεια μου για το οτιδήποτε να αποφασίζει για μένα,όπως ακριβώς κάνουν αυτοί.

Οοοοο φτωχά μου πλασματάκια^^

Ο Αύγουστος δεν είναι σύντομα. Από την άλλη,τόσο γρήγορα που περνάει ο καιρός, σα να λέμε “τα λέμε αύριο” είναι. Αυτό να λέμε. Τα λέμε αύριο.

Πάλι η σειρά μου είναι και δεν ξέρω. TOXIC. Θέλω να χορέψω στην άμμο. Παραλία και παρέα. Και μουσική. Κιθάρες και μπιτάκια. Ίσως να θέλω κι εσένα εκεί. Πάντα σε θέλω. Γιατί όχι και τώρα;

Θυμήθηκα το ποστ με τους καλοκαιρινούς έρωτες. Τί γινανε αυτοί? Ήρθαν και πέρασαν. Και άφησαν

τίποτα.

Αλλά και πάλι.. Γι αυτό δεν τους λένε καλοκαιρινούς κι όχι απλά έρωτες; Μπορεί λάθος πράγμα να ευχήθηκες.

Ναι, έμαθα από αυτό. Δεν εύχομαι πια πράγματα.  Δεν τολμάω να εύχομαι. Απογοητέυομαι.

Σταμάτα τις βλακείες και σήκω να με πας σε μια παραλία να χορέψουμε! Εγώ ένα ξέρω μόνο. Με βαμμένα νύχια είσαι κατευθείαν πιο γυναίκα. Τσακ μπαμ, χωρίς πολλά πολλά. 

Εγώ πάλι λέω πως κι αυτό πολλά πολλά είναι. Ίσως να μην είμαι και πολυ γυναίκα καταβάθος. Πόσο βάθος όμως;

Αυτό ήταν βαθύ:Ρ

Μα μόνο τέτοια λέω εγώ^^

=^.^= Koneko & Μυρτώ.

what caught Μυρτώ’s eye today: Πόσες πολλές πέτρες έχει ένα βουνό, πόσεες;:Ο είμαι τόσο κορίτσι της πόλης after all.

Θέλω να βάψω τα νύχια μου ροζ

Είναι αυτή η νέα μόδα που όλα τα κλαμπ έχουν δικό τους φωτογράφο που τριγυρνάει και βγάζει ποζέρικες φωτογραφίες τον κόσμο με τα ποτά τους και το κραγιόν τους και τις εκλεπτισμένα αδιάφορες εκφράσεις τύπου “ναι, ήμουν κι εγώ εδώ”. Για να τις ανεβάσουν μετά facebook επειδή είναι τόσο σημαντικό να βλέπουν όλοι σε ποιό κλαμπ πήγες χτες και με ποιόν και τι φορούσες και τι καλά που πέρασες πάλι. Δε μας φτάνουν πια οι σέλφεις, χρειαζόμαστε “επαγγελματία” για να συντηρήσουμε το στάτους μας όσο ψηλά (?) ήταν και πριν. Και για να μπορεί και το μαγαζί να πει “δες πόσο κόσμο είχαμε και χτες, δες πόσες όμορφες κοπέλες και πόσο γαμάτα περνάνε όλοι εδώ συνέχεια”. Έτσι φτιάχνουμε ονόματα τώρα.

Θα μου πείτε τώρα είδατε και στο δικό μου προφιλ τέτοιες ποζέρικες εικόνες, απόδειξη και τεκμήριο του πόσο καλά πέρασα εκείνο το βράδυ σε εκείνο το κλαμπ με εκείνα τα παιδιά που έτυχε να μιλάω οταν πέρασε ο τυπάς με την κάμερα. Οκ ναι. Hypocrisy, thy name is Koneko. Με πιάσατε. Δικάστε με λοιπόν. Λες και είμαι η πρώτη που υποκύπτει σε τέτοιου είδους μόδες παρόλο που διαφωνεί με τη νοοτροπία.

Τέλως πάντων, έψαχνα λοιπόν να βρω τα τελευταία δημιουργήματα της προηγούμενης βραδιάς. Κι έπεσα πάνω σε αυτήν:

Και μου άρεσε. Όχι μόνο η κοπέλα και το ντύσιμο και στάση της. Αλλά προφανώς η κοπέλα άρεσε και στο φωτογράφο και απλά πάτησε το κουμπί και απομνημόνευσε μια απαρατήρητη στιγμή. Φυσικά, αυθόρμητα. Που το φυσικά και αυθόρμητα ούτως ή άλλως είναι ο καλύτερος τρόπος που μπορείς να είσαι όμορφος.

=^.^= Koneko.

what caught my eye today: εεε η φωτογραφία αυτή? Δε σας φτάνει? Χμμ, κάτσε να δω… Είναι αυτό το σκυλί που βλέπουμε κάθε φορά που πάω βόλτα με τα δικά μου σκυλιά, κι ενώ είναι μονίμως δεμένο και πάντα είχα την αίσθηση πως το έχουν αμελημένο τελείως, σήμερα παρατήρησα πόσο καθαρό και γυαλιστερό είναι το τρίχωμα του και πως ίσως δεν είναι και τόσο αμελημένο από τους ιδιοκτήτες του. Χαίρομαι.

What catches my eye

Αν κάπνιζα θα άναβα τσιγάρο τώρα και θα τραβιόμουν στη γωνία. Θα γινόμουν ένα με τον τοίχο, σιωπηλός, αόρατος παρατηρητής. Θα τα έβλεπα όλα. Και όλους.

Τον μπαρμαν με το όμορφο πρόσωπο. Την κοπέλα με το λεωπαρδαλέ παλτό και το υφάκι που κάθεται στη μπάρα και καπνίζει. (Αργότερα θα λέω πως μοιάζει με Κλεοπάτρα).

Το πουκάμισο της κοπέλας που μιλάει με την παρέα μου και πόσο καλά το έχει συνδυάσει, πόσο της πάει. Τα βιντεάκια που προβάλλονται παράλληλα με τη μουσική και ουσιαστικά κανείς δεν τα προσέχει.

Το κολιέ-παπιγιόν που φοράει ο άλλος μπαρμαν. Μου αρέσουν αυτά που βλέπω. Μου αρέσει η ατμόσφαιρα.

Και οι “καινούριοι” που κάθονται ντροπαλά, σιωπηλά στη γωνία και δεν τολμούν καλά καλά να κουνηθούν ούτε να μιλήσουν σε κανέναν και κοιτάζουν γύρω τους σαν τρομαγμένα κουταβάκια.

Και μου αρέσει που είμαι εδώ, που είμαι μέρος του όλου. Ακόμα κι ένα μέρος που κάθεται αόρατο στη γωνία και παρατηρεί.

=^.^= Koneko.

Life in a nutshell:

First you have a breakdown in the library of a random town,

then the girl at the coffeeshop gives you chocolates with your cake.

Ups and Downs, simple as the A B C :)

DSC07477

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: I saw my high school crush again today. He still looks good and he still has his girlfriend. It’s like nothing changed in almost 5 years. (Does that count as an eye catcher?)

 

PS. This was actually written a while back, but I just found it in my drafts and still liked it so I thought, I’d share it. The eyecatcher is new though.

PS2. As you MIGHT have noticed, I’ve been absent for a while (again), in which while a lot of stuff has happened. And I will write about it, a little delayed and probably in the most random and confusing of orders. Just because.

Wiiiiiii

Καλημέρα.

Βασικά ήρθα να πω ότι δεν έχω κανενός είδους συναισθήματα για τη σημερινή γιορτή. Παρόλα αυτά ήρθα εδώ για να γράψω για αυτή κι έτσι να αναγνωρίσω την ύπαρξη της, ακόμη και με τον αδιάφορο αυτό  τρόπο. Αλλά άμα το ίντερνετ γεμίζει με σχετικές ειδόποιήσεις από δυο βδομάδες πριν, είναι και λίγο χαζό να κάνεις λες και δεν ξέρεις τίποτα και το να αγνοήσεις το θέμα εντελώς αποτελεί εξίσου αναγνώριση της ύπαρξής του με το να πας να αγοράσεις 300 τριανάτφυλλα. Ωραίο αυτό που ήρθα να γράψω μια πρόταση και κετέληξα σε μια παράγραφο. Πηγαίνοντας γράφω, δε σκέφτηκα τίποτα από αυτά πιο πριν. 

Αυτό που σκέφτηκα, αφού σκέφτηκα πως δεν έχω να πω κάτι για τη σημερινή μέρα (όντας μια από αυτές που θα πεθάνουν μόνες για να τις φάνε οι 72 γάτες τους – που βρέθηκε αυτό, είναι τελείως άσχετο με το θέμα! Νομίζω το είπα απλά επειδή μου αρέσει σαν φράση. Αν μπορούσα θα είχα και τώρα 72 γάτες. Που να μην με έτρωγαν στον ύπνο μου όμως. Που είχα μείνει?)

Αυτό που σκέφτηκα λοιπόν είναι ότι το Βαλεντίνος είναι πολύ γκέι όνομα. Είναι.
Ίσως θα έπρεπε να είναι η γιορτή των γκέι ερωτευμένων. Νομίζω θα το καθιερώσω έτσι, μαρέσει καλύτερα. Έτσι το όλο πράγμα δε μοιάζει πια με δημιούργημα της σοκολατο- και καρτοβιομηχανίας, αλλά είναι μια μέρα που ένας άντρας μπορεί να πάει να αγοράρει σοκολάτες και κάρτες και λουλούδια για έναν άλλον άντρα (προφανώς ισχύει και για γυναίκες αυτό).

Και να που έχω τελικά κάτι να πω για τη σημερινή μέρα ενώ ξεκίνησα τη μέρα μου με σκοπό απλά να την προσπεράσω γιατί τα Σάββατα είναι πιο ωραία ούτως ή άλλως.

=^.^= Koneko.

ΥΓ: το Βαλεντίνος μπορεί να είναι γκέι και παλιομοδίτικο όνομα (το παλιομοδίτκο το πρόσθεσα τώρα. Ισχύει.), αλλά το Βαλεντίνα είναι πολύ όμορφο. Θα ονομάσω έτσι την επόμενη γάτα μου. Και θα την κάνω δώρο στον Κολλητό.

ΥΓ 2: τζιζ, τι έχω πάθει σήμερα, είναι σαν να μου βάλανε ορό καφεΐνης όσο κοιμόμουν. Ας καθαρίσω το σπίτι όσο κρατάει, γειάααααα

what caught my eye today: ένα πολύ έξυπνο δέντρο. Δεν ήξερε και κβαντική φυσική βέβαια, αλλά κατάφερε να φυτρώσει έτσι ώστε ένα μέρος του κορμού του να στηρίζει ένα άλλο κλαδί το οποίο αλλιώς θα έπεφτε. Και φαίνεται και πολύ όμορφη η όλη κατασκευή. Βραβείο Νόμπελ αυτοσυντήρισης!

ΥΓ3: δεν έχει καμία σχέση με τίποτα, αλλά ΠΟΣΟ σπαστικό να σου μιλάνε άσχετες κυριούλες στο σούπερ μάρκετ ή στο τρένο να σου παραπονεθούνε για οποιαδήποτε μαλακία κι εσύ συμφωνείς με ένα ευγενικό χαμόγελο και πας να βρεις τις ντομάτες αλλά αυτές απλά συνεχίζουνε. Να πάρουν καναρίνι γαμώτο να του τα λένε. Ή παπαγάλο. Να τους απαντάει κιόλας.

Schemes

So I just read this article about being gay and how Germany has become a lot more tolerant about it, or at least pretends to be. And I thought I’d comment, not on that specifically, but on homosexuality in general, just because.

https://www.youtube.com/watch?v=sootEtzz8Pc

My first reaction usually is: “I love the gays, they are so adorable!”. But after giving it a little more thought, I came to the conclusion that I am generalizing to a point where it gets ridiculous. The truth is, gays and lesbians are like all other people to me and everything that applies to heterosexual people and couples, applies for gays and lesbians just the same:

1. For me, everyone is worth liking, until otherwise proven. If I really end up liking someone or not comes down to their personality and attitude, not their sexual orientation.

2. As for the actual sex part, I try to keep my distance. I don’t want to know what you do in your bedroom and how, I don’t need to picture that, thank you. Don’t get me wrong, I have absolutely no problem with gay couples kissing/hugging/holding hands around me (except the general aversion I have to too much demonstration of coupleiness – yes, that’s a word), but that’s as far as it goes. Boundaries are healthy. 

3. If someone needs to talk to me about their date last night or their flirt at the bar or relationship trouble, I am there; I will listen a

nd comment and give advice as best I can, no matter if he wants to talk about his girlfriend or his boyfriend or if she needs help with her girlfriend or boyfriend or both.

4. It annoys the crap out of me when you exaggerate. This also applies to everyone. We get it, you are veeery emotional/gay/manly/girly. We are all aware that you are a girl/ man/ homosexual/ sensitive, so DIAL IT DOWN NOW or I will punch you :)

I think that’s about it. Of course, it should not be necessary for me to talk about “gays are just humans too”, it feels like stating the obvious. But as Nessi said, people appear to just not be able to learn from their history. We (meaning mankind) have had this discussions before, about race and sex, blacks’ and womens rights. This now is  no different, and society will get there.

You just need to keep stating the obvious.

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: from my balkony I can look into the garden across the street. And there is this – oh don’t mind, I just saw a cat taking a walk and chasing birds, that’s way more noticeable than some rusty lawnmower.

Previous Older Entries