Well that is the weirdest thing I ever wrote.

Τι αν μιλούσαμε μόνο με ερωτήσεις? Θα τα καταφέρναμε? Θα καταλήγαμε κάπου? Θα παίρναμε ποτέ απαντήσεις?

Τι θα έλεγα? Τι θα έκανα? Τι θα ήθελα να πω ή να κάνω? Τι σημαίνει το ότι δεν ξέρω πια την απάντηση? (αλήθεια, πιστεύεις πως την ήξερα και ποτέ?) Και τι να τις κάνω τώρα τις άδειες εμμονές, τα τσαλακωμένα απωθημένα?

Μου αρέσει αυτό με τις ερωτήσεις? Πώς μπορώ να πω ότι δεν ξέρω τώρα, και να έχει πάλι ερωτηματικό στο τέλος?

Το ξέρεις αυτό που ξεχυλίζεις από πράγματα να πεις, να γράψεις? Και τα γράφεις? Ούτε εσυ? Γιατί δε βγαίνουν όμως? Πού είναι οι λέξεις, τα όμορφα περιτυλίγματα για άμορφες, άσχημες σκέψεις και ιδέες?

Καταλαβαίνεις? Ούτε εσύ?

Αν ναι, μπορείς να μου πείς κι εμένα? Τι θέλω να πω? Πως μπορώ?

Μου αρέσει αυτό με τις ερωτήσεις? Γιατί αρχίζω να πιστεύω πως ένας κόσμος χωρίς ναι και όχι δεν θα είχε διάρκεια?

=^.^= Koneko.

what caught my eye today: η φράντζα ενός φίλου μου που είχε βραχεί στον χθεσινό κατακλισμό. Δεν ξέρω γιατί την πρόσεξα, έτσι βρεγμένη που ήταν. Ίσως επειδή κάνει την ίδια χαζή μπούκλα με τη δικιά μου…