Here we go. Berlin. Alexanderplatz.

 

 

 

 

I sat there for hours. Reading. But mostly watching the people.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Then there were the chalk drawings on the floor. I imagined it was a group of young people sitting there in the middle of the night. Until at some point they had the idea: hey, lets draw something all over the square. So they got some chalk and did just that. They wrote their names. And words. And little sketches.

 

And it got me thinking. About how innocent chalk is. How it makes the drawings on the ground look childish. And how it makes them temporary. If you drew the same thing with spray cans and with a piece of chalk, they could not seem more different I think.

 

Then there is the train station Alexanderplatz. Whis is basically awhole little world in itself. Crowded and busy and underground, like an ant colony. Huge. You could easily get lost in there and just as easily stay there forever, beginning a new life among millions of people passing by. It’s scary when you think about it.

 

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: I just reembered a scene from home, when my mom was taking some close up pictures of my cat Jackie. I think I have never seen a cat look into the camera so intensely, so calmly, and for so long. But Jackie loves the camera. And the camera loves him.

ΥΓ

Στο προηγούμενο ποστ λέει κάπου πως μάθαμε να μην ευχόμαστε πια.

Ψέματα.

Συνεχίζουμε να ευχόμαστε με κάθε ευκαιρία. Με κάθε βλεφαρίδα κάνουμε και μια μικρή χαζή ευχούλα, με κάθε πεφταστέρι, με κάθε κεράκι γενεθλιών. Κι αν δε βγούνε ποτέ so what. Ευχόμαστε με κάθε ευκαιρία που μας δίνεται. Και εγώ και η Μυρτώ.

946068_582873185069669_541340726_n

Γιατί ακόμα κι αν δε μας πάει πουθενά, είναι ωραίο να σκέφτεσαι για μισό λεπτό τι θα ήθελες εκείνη τη στιγμή. Ότι κι αν είναι αυτό.

=^.^= Koneko.

what caught my eye today: Είναι πολλές καφετέρειες στο Γκερμερσχάιμ που πάντα τις θεωρούσα παρακμιακές. Από τότε που γύρισα παρατηρώ όμως πως τελευταία πάνε φοιτητές εκεί. Πάντα πήγαιναν? Ή είναι καινούριο αυτό? Να ξέρουμε δηλαδή μη μείνουμε στην απέξω.

Σήμερα θα γράψει μαζί μου και η Μυρτώ.

Ταραραρααααααμ. Δραματική μουσική υπόκρουση.

Πολλοί άλλοι με λένε ξενέρωτη επειδή δεν συνηθίζω να αφήνω την περιέργεια μου για το οτιδήποτε να αποφασίζει για μένα,όπως ακριβώς κάνουν αυτοί.

Οοοοο φτωχά μου πλασματάκια^^

Ο Αύγουστος δεν είναι σύντομα. Από την άλλη,τόσο γρήγορα που περνάει ο καιρός, σα να λέμε “τα λέμε αύριο” είναι. Αυτό να λέμε. Τα λέμε αύριο.

Πάλι η σειρά μου είναι και δεν ξέρω. TOXIC. Θέλω να χορέψω στην άμμο. Παραλία και παρέα. Και μουσική. Κιθάρες και μπιτάκια. Ίσως να θέλω κι εσένα εκεί. Πάντα σε θέλω. Γιατί όχι και τώρα;

Θυμήθηκα το ποστ με τους καλοκαιρινούς έρωτες. Τί γινανε αυτοί? Ήρθαν και πέρασαν. Και άφησαν

τίποτα.

Αλλά και πάλι.. Γι αυτό δεν τους λένε καλοκαιρινούς κι όχι απλά έρωτες; Μπορεί λάθος πράγμα να ευχήθηκες.

Ναι, έμαθα από αυτό. Δεν εύχομαι πια πράγματα.  Δεν τολμάω να εύχομαι. Απογοητέυομαι.

Σταμάτα τις βλακείες και σήκω να με πας σε μια παραλία να χορέψουμε! Εγώ ένα ξέρω μόνο. Με βαμμένα νύχια είσαι κατευθείαν πιο γυναίκα. Τσακ μπαμ, χωρίς πολλά πολλά. 

Εγώ πάλι λέω πως κι αυτό πολλά πολλά είναι. Ίσως να μην είμαι και πολυ γυναίκα καταβάθος. Πόσο βάθος όμως;

Αυτό ήταν βαθύ:Ρ

Μα μόνο τέτοια λέω εγώ^^

=^.^= Koneko & Μυρτώ.

what caught Μυρτώ’s eye today: Πόσες πολλές πέτρες έχει ένα βουνό, πόσεες;:Ο είμαι τόσο κορίτσι της πόλης after all.

Θέλω να βάψω τα νύχια μου ροζ

Είναι αυτή η νέα μόδα που όλα τα κλαμπ έχουν δικό τους φωτογράφο που τριγυρνάει και βγάζει ποζέρικες φωτογραφίες τον κόσμο με τα ποτά τους και το κραγιόν τους και τις εκλεπτισμένα αδιάφορες εκφράσεις τύπου “ναι, ήμουν κι εγώ εδώ”. Για να τις ανεβάσουν μετά facebook επειδή είναι τόσο σημαντικό να βλέπουν όλοι σε ποιό κλαμπ πήγες χτες και με ποιόν και τι φορούσες και τι καλά που πέρασες πάλι. Δε μας φτάνουν πια οι σέλφεις, χρειαζόμαστε “επαγγελματία” για να συντηρήσουμε το στάτους μας όσο ψηλά (?) ήταν και πριν. Και για να μπορεί και το μαγαζί να πει “δες πόσο κόσμο είχαμε και χτες, δες πόσες όμορφες κοπέλες και πόσο γαμάτα περνάνε όλοι εδώ συνέχεια”. Έτσι φτιάχνουμε ονόματα τώρα.

Θα μου πείτε τώρα είδατε και στο δικό μου προφιλ τέτοιες ποζέρικες εικόνες, απόδειξη και τεκμήριο του πόσο καλά πέρασα εκείνο το βράδυ σε εκείνο το κλαμπ με εκείνα τα παιδιά που έτυχε να μιλάω οταν πέρασε ο τυπάς με την κάμερα. Οκ ναι. Hypocrisy, thy name is Koneko. Με πιάσατε. Δικάστε με λοιπόν. Λες και είμαι η πρώτη που υποκύπτει σε τέτοιου είδους μόδες παρόλο που διαφωνεί με τη νοοτροπία.

Τέλως πάντων, έψαχνα λοιπόν να βρω τα τελευταία δημιουργήματα της προηγούμενης βραδιάς. Κι έπεσα πάνω σε αυτήν:

Και μου άρεσε. Όχι μόνο η κοπέλα και το ντύσιμο και στάση της. Αλλά προφανώς η κοπέλα άρεσε και στο φωτογράφο και απλά πάτησε το κουμπί και απομνημόνευσε μια απαρατήρητη στιγμή. Φυσικά, αυθόρμητα. Που το φυσικά και αυθόρμητα ούτως ή άλλως είναι ο καλύτερος τρόπος που μπορείς να είσαι όμορφος.

=^.^= Koneko.

what caught my eye today: εεε η φωτογραφία αυτή? Δε σας φτάνει? Χμμ, κάτσε να δω… Είναι αυτό το σκυλί που βλέπουμε κάθε φορά που πάω βόλτα με τα δικά μου σκυλιά, κι ενώ είναι μονίμως δεμένο και πάντα είχα την αίσθηση πως το έχουν αμελημένο τελείως, σήμερα παρατήρησα πόσο καθαρό και γυαλιστερό είναι το τρίχωμα του και πως ίσως δεν είναι και τόσο αμελημένο από τους ιδιοκτήτες του. Χαίρομαι.

What catches my eye

Αν κάπνιζα θα άναβα τσιγάρο τώρα και θα τραβιόμουν στη γωνία. Θα γινόμουν ένα με τον τοίχο, σιωπηλός, αόρατος παρατηρητής. Θα τα έβλεπα όλα. Και όλους.

Τον μπαρμαν με το όμορφο πρόσωπο. Την κοπέλα με το λεωπαρδαλέ παλτό και το υφάκι που κάθεται στη μπάρα και καπνίζει. (Αργότερα θα λέω πως μοιάζει με Κλεοπάτρα).

Το πουκάμισο της κοπέλας που μιλάει με την παρέα μου και πόσο καλά το έχει συνδυάσει, πόσο της πάει. Τα βιντεάκια που προβάλλονται παράλληλα με τη μουσική και ουσιαστικά κανείς δεν τα προσέχει.

Το κολιέ-παπιγιόν που φοράει ο άλλος μπαρμαν. Μου αρέσουν αυτά που βλέπω. Μου αρέσει η ατμόσφαιρα.

Και οι “καινούριοι” που κάθονται ντροπαλά, σιωπηλά στη γωνία και δεν τολμούν καλά καλά να κουνηθούν ούτε να μιλήσουν σε κανέναν και κοιτάζουν γύρω τους σαν τρομαγμένα κουταβάκια.

Και μου αρέσει που είμαι εδώ, που είμαι μέρος του όλου. Ακόμα κι ένα μέρος που κάθεται αόρατο στη γωνία και παρατηρεί.

=^.^= Koneko.

Life in a nutshell:

First you have a breakdown in the library of a random town,

then the girl at the coffeeshop gives you chocolates with your cake.

Ups and Downs, simple as the A B C :)

DSC07477

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: I saw my high school crush again today. He still looks good and he still has his girlfriend. It’s like nothing changed in almost 5 years. (Does that count as an eye catcher?)

 

PS. This was actually written a while back, but I just found it in my drafts and still liked it so I thought, I’d share it. The eyecatcher is new though.

PS2. As you MIGHT have noticed, I’ve been absent for a while (again), in which while a lot of stuff has happened. And I will write about it, a little delayed and probably in the most random and confusing of orders. Just because.