Επαναλήψεις

Κι αν σου πω πως όλα αυτά δεν έχουν νόημα? Πως δεν έχει ουσία αυτό για το οποίο σηκώνεσαι κάθε πρωί στις 6? Και πως άδικα περπατάς αυτά τα ατελείωτα 1500 μέτρα μπρος και πίσω τόσες φορές τη μέρα? Αν σου πω πως στο τέλος της μέρας τίποτα δεν έχει αλλάξει, τίποτα δεν έχεις κερδίσει?

Κι αν σου πω γιατί τα κάνεις όλα αυτά, θα ξέρεις την απάντηση?  

Κι αν το σκεφτείς έστω και ελάχιστα, κι εσύ θα αγνοήσεις το ξυπνητήρι που χτυπάει στις 6 και θα σηκωθείς στις 11. Και θα ξανασκέφτεσαι 13 φορές αν όντως αξίζει να περπατήσεις αυτή την ίδια διαδρομή για απειρωτή πρώτη φορά. Και θα δεις τους δείκτες του ρολογιού να κάνουν κύκλους κάθε μέρα, χωρίς να αλλάζει κάτι, χωρίς να κερδίζουν κάτι. Όπως και συ.

Κι αν σου πω πως παρόλα αυτά υπάρχεις, πως θα νιώθεις? Ε?

=^.^= Koneko.

what caught my eye today: είναι βράδυ και μόλις κοίταξα τον ουρανό για πρώτη φορά όλη μέρα. Είναι γεμάτος βαριά, γκρίζα σύννεφα. Ταιριάζει.

14:40, course 4

Sitting in a packed room with a bunch of people who care just as  little about what the prof says as I do – that’s what I call university. We all occasionally raise our hands and contribute something nonchalant to the lesson, just so we don’t draw any attention to th fact that we are actually browsing the internet or are absorbed in an altogether different conversation of our own (for instance, I just received a more or less sincere pick up line from that weird redhead next to me whom I have barely ever talked to — just kidding, she’s my friend, we’re in love!)

Actually it’s kind of sad that a translation erxercise should be so boring and draggin on endlessly that no one even  learns anything. We are all supposed to be doing this for a living someday. Great foundations we are setting for out career here, yes, yes.

=^.^= Koneko.

what caught my eye today: one of my friends’ handwriting. It’s so neat and pretty in comparison to what I produce with ink on a blank page…

5-7-5

Σκεφτόμουν να το ρίξω τα χαϊκού, μιας και είναι όχι μόνο όμορφα αλλά και σύντομα. Απλό το πράγμα : 5 -7 – 5. Αλλά μετά, όπως παρατήρησε πολύ σοφά κάποτε ένας καθηγητής μου, δε μου αρέσει να μπαίνω σε καλούπια.

rain all afternoon – the room so big and empty – just like my head.

Άκρως ερασιτεχνικό. Well.

=^.^= Koneko.

what caught my eye today: μια τυχαία χαραμάδα σε ένα τυχαίο βάθρο σε μια τυχαία αίθουα στη σχολή. Δεν είναι καν πολύ βαθιά ή μεγάλη, απλά καθόμουν πρώτη σειρά και την πρόσεξα. Αυτό είναι, στο κάτω κάτω, το νόημα των eyecatchers. Μη ξεχνιόμαστε κιόλας.

Μισανθρωπισμός

Όλο το καλοκαίρι, όταν γύριζα σπίτι περασμένα μεσάνυχτα, έχοντας περάσει τη νύχτα με σχεδόν αγνώστους, άτομα που μόλις είχα γνωρίσει ανάμεσα σε χορό και αλκοόλ, γύριζα σπίτι λοιπόν, και δεν ήμουν απλά ευχαριστημένη, αλλά χαρούμενη, ευτυχισμένη. Ένιωθα πως άνηκα εκεί και πως κάποιος χαιρόταν για την παρουσία μου.

Εδώ βρίσκομαι με άτομα που αποκαλώ φίλους μου, που με καλούν στα σπίτια και στις παρέες τους, που μου χαμογελούν και με ρωτάνε αν είμαι καλά, και βγαίνουμε και είμαστε και εδώ μες στο χορό και στο αλκοόλ. Αλλά γυρίζω σπίτι και νιώθω κενή και μόνη. Έχω τόσες παρέες με άτομα που συμπαθώ και με συμπαθούν, αλλά αντί να αισθάνομαι ευπρόσδεκτη και δημοφιλής, νιώθω σαν νομάς που περιπλανιέται απ’ τη μια όαση στην άλλη χωρίς πραγματικά να ανήκει σε καμία.

Και έχω αναπτύξει τάσεις μισανθρωπικές, δε συμπαθώ κανέναν, δε θέλω κανέναν, δεν αντέχω την παρουσία κανενός για πάνω από μερικά λεπτά, ίσα για παρέα στο δρόμο προς τη μοναξιά του δωματίου μου, του δικού μου μικρού κόσμου. Τα φλέρτ που δεν ψάχνω και παρόλα αυτά με βρίσκουν τα συνεχίζω, γιατί τα θέλω, τα χρειάζομαι σχεδόν, δεν με ευχαριστούν πραγματικά. Μόνο με αφήνουν μπερδεμένη και αβέβαιη στην άκρη του δρόμου, κρυώνοντας με το λεπτό μου καλσόν και μυρίζοντας καπνό από τσιγάρα που δεν κάπνισα. Κενή, Μικρή. Χαμένη.  

Τέλος πάντων. Σκάω. Λες και σας νοιάζει, Λες και με νοιάζει αν σας νοιάζει.

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: Το πρωί που πήγαινα προς τη σχολή, μες στο κρύο συνάντησα μια γυναίκα που έβγαζε το σκύλο της για βόλτα, και τι όμορφο σκυλί, αλλά πιο πολύ χάρηκα όταν είδα με πόση ζωντάνια, ενέργεια και χαρά έτρεχε δίπλα της, γαβγίζοντας από τον ενθουσιασμό του που θα είχε την ευκαιρία να παίξει στην ψύχρα του πρωινού.