over and out.

one day baby, we’ll be old

oh baby we’ll be old and think of all the stories

that we could have told

of stories, that we never lived and never told…

Advertisements

Blues and Greys

http://www.youtube.com/watch?v=7DJzBTH6qrY

Έχω έναν φίλο. Δε βλεπόμαστε και συχνά, και ίσως γι’ αυτό μου δημιουργείται αυτή η αίσθηση.

Η αίσθηση πως η ζωές μας είναι πρότζεκτ, πρότζεκτ που βρίσκονται μόνιμα σε εξέλιξη και με άγνωστη έκβαση. Όποτε λοιπόν βρισκόμαστε με αυτόν τον φίλο, τα πρότζεκτ μας έρχονται σε αντιπαράθεση. Λέμε, περιγράφουμε ο ένας στον άλλον τις εξελίξεις , ανακαλύπτουμε αλλαγές, την πορεία που έχει γίνει από την προηγούμενη φορά.

Και μετά πάλι χωρίζουμε, συνεχίζουμε ο καθένας με τη ζωή, με το πρότζεκτ του για τους επόμενους μήνες. Μέχρι να ξαναβρεθούμε, για να παρουσιάσουμε τα καινούρια αποτελέσματα.

Νομίζω μαρέσει αυτός ο τρόπος να αντιλαμβάνομαι τη ζωή μου. Με αποτρέπει από το να μένω στάσιμη, μου δίνει κίνητρο να κάνω κάτι καινούριο, να δοκιμάζω πράγματα, να πιέζω, να ξεπερνάω – λίγο λίγο, σιγά σιγά – τα όρια μου, για να έχω στο τέλος την ικανοποίηση πως εξελίχθηκα  προς τα κάπου

http://www.youtube.com/watch?v=ccZuKOTb6ug

=^.^= Koneko.

what caught my eye today:  μια μικρή μαύρη κουκκίδα, η μακρινή μορφή ενός πουλιού πάνω στον καταγάλανο ουρανό ουρανό, που εξαφανίστηκε ξανά από το οπτικό μου πεδίο μέσα σε δευτερόλεπτα.

It’s early still…

 

 

 

 

 

 

 

I am not much of a photograper. Someone told me once that it is not so hard if you just play a little with the camera and the light. I doupt however that it would make much of a difference. I would never know which mode to selct, in which angle to crouch, what to do about the zoom, lighting an focus.

I rather wish that pictures would take themselves, in the exact same way I see them with my eyes. That way they would be perfect; momentss frozen for eternity; scenes I wanted to capture forever, actually captured the way I wanted them, ready for me to put into an album.

 

 

 

But I’m getting nostalgic again. I am finding myself thinking about the past entirely too often. These days. Always.

And yet, I don’t want anything back…

=^.^= Koneko.

What caught my eye today:  Jackies (to be admired and adored in the picture above) little paws twitching slightly as he was sleeping on my lap this afternoon.

Ένα κουνούπι με περιτρυγιρίζει

Είναι αυτό που λέμε αγαπάω τη ζωγραφική, πάντα στη ζωή μου θα ζωγραφίζω, δεν είναι απλά φάση και δεν πρόκειται να περάσει ποτέ. Μέχρι που έρχεται η μέρα που συνειδητοποιούμε πως οι μπογιές έχουν ξεραθεί επειδή δεν τις έχουμε αγγίξει εδώ και μήνες.

Παλία έκανα κοιλιακούς κάθε μέρα. Όχι πως φαινόταν, τα ίδια χάλια ήμουν.

Παλιά σκεφτόμουν κιόλας που και που. Όχι πως είχε σημασία, δεν άλλαζε και κάτι. Αλλά τουλάχιστον το μυαλό μου δε με βάραινε χωρίς σκοπό.

Με συγχωρείτε τώρα, πάω για ξιφομαχία. Γιατί επιτέλους κατάλαβα πως αυτό είναι που αγαπώ και θα κάνω πάντα στη ζωή μου για τα επόμενα 5 λεπτά μέχρι να ενθουσιαστώ για το πλέξιμο.

=^.^= Κoneko.

What caught my eye today: μέσα στο γκαζόν που λίγο θέλει για να ξεραθεί, αχνοφαίνονται δυο κίτρινα λουλουδάκια, σαν κουκκίδες μες στο πράσινο.

Aside