καύλα

καυλιάρης

καυλιάρα

Τι ωραίες λέξεις.  Όμορφες. Γεμάτες.

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: δέντρα. Άρχισε με ένα σσυγκεκριμένο που κοιτούσα χτες, κι έγινε γενική μου απορία. Γιατί ποτέ δεν παρατηρούμε πόσο γαμημένα όμορφα είναι τα δέντρα?

Advertisements

Να χαθώ μέσα σου.

Έβρεχε χτες. Έβαλα αυτή τη ψιλοκαταθλιπτική μουσική που με κάνει χαρούμενη και σε αγκάλιασα.

Έχεις το τέλειο ύψος για μένα. Και σε αγκάλιασα κι ακούμπησα το κεφάλι μου στη καμπύλη του λαιμού σου, που με χωράει τέλεια.

Έκρυψα το κεφάλι μου εκεί, στη καμπύλη του λαιμού σου, και δεν ήθελα πια να κουνήσω.

Να χαθώ μέσα σου.

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: Τα ποδήλατα μπροστά στο πανεπιστήμιο. Είναι πολλά, πάρα πολλά. Δε μ’αρέσει το ποδήλατο.

Χρόνια πολλά – Χρόνια χαμένα

Θέλω τούρτα. Από αυτές που είχαμε στα πάρτυ όταν ήμασταν πέντε χρονών, τις τεράστιες, υπερβολικά γλυκές με το αφύσικα μπλε/πράσινο/ροζ σιρόπι και την άσπρη, άσπρη, αφύσικα άσπρη κρέμα και σαντιγί, και με αυτή την υπερβολικά γλυκιά, αφύσικη γεύση που μου θυμίζει το “μεγάλος να γίνεις” και τους τσακωμούς για το ποιός θα πάρει το κομμάτι με την πριγκίπισσα. Μια τέτοια θέλω, να γράφει πάνω κάτι χυδαίο και προσβλητικό με έντονα καλλιγραφικά γράμματα. Και θα την πάρω και θα τραβηχτώ σε μια γωνία και θα αρχίσω να την τρώω με τα δάχτυλα, μέχρι να νιώσω τη ζάχαρη και τη γλύκα να κλείνουν τις αρτηρίες μου και την υπερένταση έτοιμη να ανατινάξει το νευρικό μου σύστημα. 

Για κανέναν ιδιαίτερο λόγο. 

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: κοίταζα χτες, περασμένα μεσάνυχτα, τον ουρανό. Από τη μια μεριά ήταν συννεφιασμένος, αλλά από την άλλη, λες και κάποιος τράβηξε μια στραβή γραμμή, ήταν πεντακάθαρος. Μπορούσα να δω τη Μεγάλη Άρκτο – πάντα τη βρίσκω, όπου και να είμαι… Ωραίο αυτό.

Μια ιστοριούλα για να σας φτιάξει το κέφι

Την πρώτη φορά που ο μικροκαμωμένος άντρας με το φαρδύ παλτό σταμάτησε μπροστά από το παράθυρο του μπάνιου στο ισόγειο της τυχαίας αυτής πολυκατοικίας, πίστευε πως η νεαρή γυναίκα που έμπαινε για μπάνιο θα αποτελούσε μια ευχάριστη αλλαγή από τα περιοδικά που του έκαναν παρέα τα περισσότερα βράδια.

Ο μικροκαμωμένος άντρας με το φαρδύ παλτό στάθηκε μπροστά στο παράθυρο του μπάνιου και το επόμενο βράδυ. Και το μεθεπόμενο. Και το βράδυ μετά από αυτό. Και παρακολουθούσε την κοπέλα να χάνεται μες στον ατμό πίσω από το παράθυρο, που όσο περνούσε η ώρα γινόταν ασφυκτικά πυκνός. Φανταζόταν πόσο καυτό θα έπρεπε να είναι το νερό. Πώς το δέρμα της θα έλιωνε, μη αντέχοντας σε τέτοιες θερμοκρασίες, και θα παρασερνόταν από το καυτό, καυτό νερό. Πώς ο εγκέφαλος της θα έβραζε μέσα στο κρανίο της και θα εξατμιζόταν για να αναμιχθεί με τον ατμό στο στενό δωμάτιο, καθιστώντας  την ατμόσφαιρα ακόμη πιο ασφυκτική. Και πώς τα κόκαλα, που όλη η σάρκα είχε λιώσει από πάνω τους θα ήταν το μόνο που έμεινε από την όμορφη κοπέλα. Από τη δυστυχισμένη αυτή κοπέλα, που κάθε βράδυ έμπαινε σε αυτό το μαρτύριο για ώρες ατελείωτες. Γιατί μαρτύριο ήταν αναμφίβολα, και ποιος άλλος θα μπορούσε να υποβάλλει τον εαυτό του σε κάτι τέτοιο, εκτός από κάποιον που ήδη υποφέρει? 

Κι έτσι ο μικροκαμωμένος άντρας με το φαρδύ παλτό περνούσε κάθε βράδυ από τη συγκερκιμμένη πολυκατοικία και κοιτούσε. Κοιτούσε μέχρι να σβήσει το φως του μπάνιου στο ισόγειο και όταν έφευγε, ένιωθε κατεστραμμένος κι ένοχος, ένοχος, ένοχος – χωρίς να έχει κάνει ποτέ ούτε μια βρώμικη σκέψη.

http://www.youtube.com/watch?v=7PtvIr2oiaE

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: δεν έχει σήμερα. Γιατί οι σκέψεις μου κάνουν κύκλους και δεν έχουν χρόνο για το τι βλέπουν τα μάτια μου.

Happiness is what makes us the most beautiful

Don’t you wish that you could laugh so hard that you can’t even breathe anymore, every single day?

That you could go to sleep with a smile on you face every night?

That you always walked through the streets with a happy thought οn your mind?

And that you were surrounded by other happy people all the time?

Because happiness is contagious!

http://www.youtube.com/watch?v=a7RTyNObpaE

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: you never see anyone walking on the road smiling. Not at you, but just because they want to smile. No one ever does it! I do it sometimes, and I want to try to make it a habbit.