Ξεσκόνισμα στα πρόχειρα

Είναι κάτι τέτοιες μέρες που θες να ξεριζώσεις το μυαλό σου και να το εκτοξεύσεις από το παράθυρο, για να ησυχάσεις για μερικά λεπτά πριν μετατραπείς σε άλογη μαριονέτα που  κρέμεται πάνω από το κάγκελο του μπαλκονιού.

Θα έρθει άραγε κανείς να βρει το μυαλό σου, πεταμένο στη λάσπη δυο ορόφους πιο κάτω, για να σε μαζέψει και να ξαναφέρει λογική σκέψη στην ύπαρξή μου; Ή μήπως θα γυρίσουν πλάτη και θα απομακρυνθούν, με έναν τσάμπα εγκέφαλο στην τσέπη; 5765_2390_500

Έξω χιονίζει και οι μπότες μου είναι χαλασμένες, πράγμα όχι και τόσο περίεργο αν σκεφτεί κανείς πως αγοράστηκαν χρόνια πριν γεννηθώ.  Αυτό που θα ήθελα τώρα είναι αρκετή ευφυΐα για να βρω κάποιον τρομερά βαθύ παραλληλισμό ανάμεσα στην προηγούμενη παράγραφο και τις άχρηστες μπότες μου, αλλά … Έτσι όπως έχουν τα πράγματα, αγαπητοί αναγνώστες, θα πρέπει να αρκεστείτε σε δυο δηλώσεις χωρίς νόημα, που είναι και τελείως άσχετες μεταξύ τους. Έτσι είναι αυτά. Όταν η ζωή ου δίνει λεμόνια, πάρτα και φτιάξε βυσσινάδα.

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: πήγα να κόψω λεμόνια σήμερα από τον κήπο – δεν είχα παρατηρήσει ποτέ πως οι λεμονιές έχουν αγκάθια…

Advertisements

Did I know you?

Δε μου μιλάς και δε σου μιλώ. Δεν έχουμε πια κάτι να πούμε. Γιατί αλλάξαμε σύμπαν.

Περίμενε. Όχι εσύ, εγώ άλλαξα σύμπαν. Κινούμαι συνέχεια, κι όπου μου αρέσει κάθομαι, για λίγο, και ζω. Αλλά ανήσυχη που είμαι, δε θα κάτσω για πολύ, θα τα παρατήσω όλα – τους ανθρώπους που γνώρισα, τις ασχολίες που ξεκίνησα, τα πράγματα που μου άρεσαν – θα τα αφήσω στη μέση και θα συνεχίσω. Πρέπει να μένω σε κίνηση. 

Πού είμαι τώρα; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι δε θα μείνω.

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: κουνούπια. Είναι μικρά, είναι παντού και σε στοιχειώνουν. Λάθη της φύσης γαμώ!

Snow dripping, happily, from buildings

Κάνει κρύο. Ο τύπος στη στάση του μετρό σκορπίζει μια κάπως κοσμοκαταστροφική ατμόσφαιρα με τη μουσική του.

Για κάποιο λόγο το ευχαριστιέμαι, παρόλο που το χαμόγελο μου μου φτάνει μέχρι τα αυτιά.  Θα του έδινα κανένα 50 λεπτό, αλλά δεν το κάνω. Μη ρωτάτε γιατί. buntstift-3

 

Οπότε απλά κάθομαι για τα 9 λεπτά μέχρι να έρθει το τρένο. Κάθομαι και χαμογελάω και περιμένω το τέλος του κόσμου.

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: καθώς κατέβαινα τις σκάλες του μετρό, βρήκα μπροστά μου δυο άνδρες (πάνκς? μπορεί) να ανταλλάζουν σάλιο με τον πιο αηδιαστικό τρόπο που θα μπορούσε να δει κανείς Παρασκευή απόγευμα στη στάση του μετρό.  Αλλά τι να πει κανείς – σ’ κείνους προφανώς άρεσε ;)

0x.yx.200x

The smell of smoke, trapped in my hair and clothes. A lot of spit on the pavements. A man with a dog in the metro. Hard, silent Cold seeping in, squashing your bones. The lamps on the ceiling are round, like globes.

Snow, crushing under my feet.

You’re a weird little creature. So pretty – and ugly. You never know what you want. What DO you want?

Hell, you don’t even know who you are. All I know is that you’re crazy, but crazy is a very flexible word.

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: an afghan hound. They are pretty dogs actually, it’s steps were light and feathery…