Ασυναρτησίες

Έχω καιρό να γράψω. Και δεν είναι πως δεν έχω πράγματα να πω, ίσα ίσα. Έχω πολλά στο κεφάλι μου, πολλά που θέλω να τα βγάλω εδώ να τα βλέπει όλος ο κόσμος, παρόλο που ποτέ κανείς δεν καταξιώνεται να αφήσει σχόλιο (μοναδικό αλλά αιώνιο παράπονο από τους αναγνώστες μου αυτό), και να ξέρω πως τα είπα να μου φύγει αυτός ο εκνευρισμός, που –

Από που ακούγεται το πρόβατο; Μπε και Μπε…

Που είχα μείνει; Α ναι, στον εκνευρισμό.  Καινούριο αυτό, να με ενοχλεί κάτι τόσο μα τόσο πολύ που να θέλω να χτυπήσω κάτι. Και όχι τίποτ’ άλλο, λυπάμαι τους γύρω μου στους οποίους ξεσπάω όταν δε μπορώ να κοιμηθώ και τους μιλάω επί ώρες – με αυτή τη διαπεραστική, τσιριχτή φωνή που τη μισώ ειλικρινά και δεν μπορώ να την ελέγξω – για θέματα μπανάλ και ανούσια που στο μυαλό μου γίνανε Κυπριακά.

100_2739

Σήμερα ξύπνησα και αποφάσισα να ανακτήσω την ικανότητα μου να φτιάχνω μεγάλα, αφράτα και πρωτότυπα μάφινς κι έτσι, όταν κατέβηκε ο πατέρας μου στην κουζίνα, με βρήκε να σπάω καρύδια και να μιλάω στο γατί. Μου είχε λείψει και η κουζίνα μας, και η κουβέντα με το μικρό κοιμισμένο κουβάρι. Ως προς τα μάφινς τώρα… Γίνανε πολύ νόστιμα, αλλά μεγάλα και αφράτα… εεε.

Ίσως θα έπρεπε να έχω λίγη υπομονή και να τα αφήνω στο φούρνο παραπάνω. Να ψηθούν και μέχρι τέρμα.

=^.^= Konenko.

What caught my eye today: Ένα ζουζούνι μπροστά στην εξώπορτα μας, που είχε βρεθεί ανάσκελα και κουνούσε τα ποδαράκια του στην προσπάθεια να σηκωθεί. Αναρωτήθηκα για πόσο θα μπορούσε να επιβιώσει έτσι. Και το άφησα εκεί.

Advertisements

Space Oddities

Βρισκόμουν ξαπλωμένη ανάσκελα, να κοιτάω έναν ουρανό που δε φαινόταν. Μπορεί να είχε ομίχλη, μπορεί και απλά έτσι να είναι ο κόσμος στα όνειρα, χωρίς ουρανό, ποιος ξέρει…

tumblr_m4ujkxbdME1r26g5vo1_500_large

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: Some paramedics (are they called that? The guys that drive in an ambulance), who were wearing white pants. I found that quite weird and unpractical. Why would they have white pants?