10 second lecture

Word of the day: Mistakes. Little stupid things everybody makes. We know they are mistakes, because we regret.

All mistakes have consequences. They are what we recognize mistakes by. And from them we learn what can happen if… How else would we learn anyway?

There are mistakes I’ve made. Plenty of things I did and wish I hadn’t. But one thing about all thesee I don’t regret: trying. Because who could tell me in advance that they would end up being mistakes? If I hadn’t gone for it, I’d still be wondering.

What if…?

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: I was at the bus stop waiting for my mom to come pick me up, but she was running late. She drives a red car. And while time was passing and passing and I waited full of anticipation for her to appear I realized: there is a damn lot of red cars on the road!

Χαρτάκια με μουτζούρες

« 01:03. Δε νυστάζω πια. Το σπίτι είναι ήσυχο, ο δρόμος ήσυχος κι αυτός. Περιμένω.                                                                                                                    Τον ύπνο. Την αυγή. Εσένα.»

« Μία φορά κι έναν καιρό… Δεν έχει σημασία τι έγινε τότε. Το μόνο σίγουρο, ότι ζήσαν αυτοί καλά. Κι εμείς – καλύτερα;»

Τα ακόλουθα είναι από τη συλλογή «Μαλακίες», που δημιουργήσαμε με τη Μυρτώ και τον Κολλητό σε ένα πάρτι γενεθλίων. 

«Δέρμα άσπρο σαν το χιόνι. Μαλλί μαύρο σαν κάρβουνο. Χείλια κόκκινα σαν το αίμα. Αισχρό αν το σκεφτείς καλά… Πώς βρέθηκε εκεί το αίμα; Υποτίθεται πως ήμουν η καλή σ’αυτό το παραμύθι.»

«Ακούστηκαν φήμες. Πως έχεις κάτι. Αυτό που θέλω, που θέλουμε όλοι μας.»– Μετά από πολύ επαγγελματική επεξεργασία και την προσθήκη μερικών πολύ νοηματικών στίχων προέκυψε το νούμερο 1 τραγούδι του καλοκαιριού – ακούγονται φήμες. Σύντομα και κοντά σας στην περιοδεία το ποτέ. 

Μυρτώ: «Στο φύλλο της ντουλάπας μια μορφή με κοιτούσε. Φαινόταν άγρια. Φοβήθηκα.»

«Όλα… τίποτα. Νομίζω είναι πολύ υποκειμενικές λέξεις. Δεν μου αρέσουν.»

«Καιρό το ήθελα, σε ήθελα. Καιρό στο έδειχνα. Κι εσύ τίποτα.»

«Εκεί πάνω ψηλά. Εκεί θέλω να πάμε. Να με πας θέλω, να εκεί. Βλέπεις;»

«Τικ-τακ, τικ-τακ. Ο ήχος του ρολογιού ακούστηκε πολύ αποφασιστικός. Μάλλον δεν μπορώ να το σταματήσω. Τι κι αν του βγάλω τη μπαταρία;           Τικ-τακ θα μου κάνει ένα άλλο ηλίθιο ρολόι» 

Και μερικά του Κολλητού :)

«Ο αέρας μου έσπασε την ομπρέλα. Δεν ήταν δικιά μου ούτως ή άλλως, από μια καφετέρια την έκλεψα, αφού μου ’κλεψαν τη δικιά μου. Αδιαφορώ. Μαζί σου κάθε καιρός είναι λιακάδα.» 

«Φαινόμουν. Φαινόσουν. Φαινόταν. Φαινόμαστε. Φαίνεστε. Φαίνονται. Τί είμαστε όμως;»

«Πάνε αυτά. Μεγαλώσαμε. Πρόσωπο, μύτη, χείλια.                                             Πάνε αυτά. Λογαριασμοί, νοίκια, δάνεια. Πρόσωπο κουρασμένο. Μύτη κόκκινη. Χείλια σκασμένα.»

«Ακούστηκε ένας ήχος απ’έξω. Δεν ήσουν εσύ που ανέβαινες το κλιμακοστάσιο, δεν ήσουν εσύ που ετοιμαζόσουν να χτυπήσεις το κουδούνι, δεν ήσουν εσύ δεν ήσουν εσύ που άφησε η μηχανή του αυτοκινήτου να αγριέψει. Άλλη μια νύχτα μόνος.» 

Μου αρέσουν τα αυθόρμητα στιχάκια. Είναι πιο αληθινά από αυτά που τα επεξεργάζεσαι  δυο και τρεις φορές για να γίνουν τέλεια. Φαίνονται στημένα μετά.  Αγαπάω τους φίλους μου, που μπορούν να γράψουν τόσο όμορφα πράγματα χωρίς δεύτερη σκέψη.

=^.^= Koneko.

Petite Soeur – Laam 

«Κοίτα με. Πόσο χαρούμενη είμαι, πόσο καλά περνάω.

Δες.  Η ζωή μου είναι πιο ενδιαφέρουσα, οι σκέψεις μου πιο σύνθετες και τολμηρές. Είμαι καλύτερη από σένα.

Κι αν το πιστέψεις εσύ, μπορεί να πείσεις και μένα…»

What caught my eye today: this photo frame that I bought from IKEA years ago, but still havn’t put any photos in. I wouldn’t know which ones, anyway. I am living so many beautiful moments with even more lovely pictures, they neve fit in any frame…