Random post yayy :)

Heyy people, I’m at my best friend’s right now, who seemingly can’t cook (” I CAN cook, I just don’t know when the food is ready” – let’s pretend we believe him).

Uhm, I don’t know what to write, so let’s talk about him :P
-nooo don’t talk about me like seriously stop it! (I made that exclamation mark, he doesn’t like them; some people just have issues)

And that was the fun fact about my best friend: doesn’t like exclamation marks!!

Yeah, bye.

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: blaaah imma write something random here since it’s a random post yay everything’s completely irrelevant and why are the streets so scary at night, they are like the same but darker, doesn’t make any sense to me, fricking bird, it scared the hell out of me okay bye for real now. (since I have nothing better to write instead, I’ll leave that like this :))

 

Let yourself fall

Ακούγοντας κάποια άτομα γύρω μου, νομίζω πως περνούν τα καλύτερά τους χρόνια βρίσκοντας δικαιολογίες για να μην τα ζήσουν. Ευκαιρίες περνούν. Κάθονται στον ώμο τους. Κι εκείνοι τις αφήνουν εκεί, να κάθονται, μέχρι που θα βαρεθούν και θα πετάξουν.

 ‘Ε, καλά, θα έρθουν κι άλλες – όταν δεν θα γράφω πανελλήνιες’. Ναι, αλλά τότε θα έχεις περάσει σε μια σχολή και θα συγκεντρωθείς σε καινούριο διάβασμα, αφού σε ξέρω. Μετά; Θα πρέπει  να επικεντρωθείς στην καριέρα που όλοι περιμένουν απο σένα να κάνεις. Και δεν αφήνεις πουθενά περιθώριο να αφεθείς λιγάκι, να ξεφύγεις, να κάνεις πράγματα που ίσως μετανιώσεις. Εκτός απο αυτό το ένα, που θα το μεετανιώνεις για όλα τα άλλα μαζι.  

Βρίσκουμε δικαιολογίες για να μην ζήσουμε. Κι εγώ το κάνω, συνέχεια. Πόσες εμπειρίες παραπάνω θα είχα άραγε, αν εκείνες τις στιγμές δεν ντρεπόμουν/φοβόμουν/βαριόμουν;

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: ένας τοίχος, χωρίς τίποτα ιδιαίτερο. Μόνο πέτρες και τσιμέντο που σε εμποδίζουν στο να δεις τι το διαφορετικό υπράρχει (ή ΔΕΝ υπάρχει) απο πίσω.