Ντοκιμαντερ

Τελευταία αναπτύσσω μια τάση να σκέφτομαι και να γράφω στα ελληνικά. Περίεργο.

 

Σήμερα με χτύπησε λεωφορείο.

Δεν ξέρω τι έγινε, είχα γυρισμένη πλάτη για να μιλίσω σε μια φίλη, δεν στεκόμουν πιο έξω απ’τους άλλους. Πόσο ξυστά λοιπόν πρέπει να πέρασε ο οδηγός, για να με ακουμπήσει στον ώμο και μάλλον και στο κεφάλι? Όπως και να’χει, δεν τα γράφω αυτά για να εκτονωθώ για τον  οδηγό (αν και ίσως θα έπρεπε).  Αυτό που με συγκλώνησε περισσότερο είναι η δικιά μου η απροσεξία. Μόνο εγώ θα μπορούσα να είμαι τόσο χαμένη στον κόσμο μου ώστε να μην καταλάβω οτι πρόκειται να με πατήσει λεωφορίο!

Γενικότερα, μερικές φορές νιώθω πως διασχίζω τη ζωή υπνοβατώντας. Με ένα σχεδόν ανύπαρκτο βουητό στ’αυτί, που υπερκαλύπτει τους καθημερινούς ήχους γύρω μου. Αισθάνομαι εικόνες να περνάνε παθητικά απο το μάτι μου, χωρίς το μυαλό μου να μπαίνει στον κόπο να σχηματίσει γνώμες και εντυπώσεις για όσα βλέπει. Όλα εκτυλίσσονται σαν ταινία μπροστά μου.

Δεν ζω με το 100%  των δυνατοτήτων μου. Ζω θολά.

Δεν θέλω να είναι έτσι.

Πολλές φορές έχω σκεφτεί πώς θα ήταν άραγε να πέθαινα σε ατύχημα. Τι νιώθει κανείς, τι σκέφτεται. Αν και το λεωφορείο σήμερα δεν με χτύπησε σοβαρά, φαντάζομαι πως η βασσική αίσθηση δεν διαφέρει και πολύ. Ένα δυνατό, απρόσμενο χτύπημα που κατακερματίζει την ηρεμία σου, μια δύναμη που δεν περίμενες να δεχτείς.

Και μια ζαλάδα να μένει πίσω στο κεφάλι σου, καιρό αφου έχουν σταματήσει να σε ρωτάνε  ‘είσαι καλά?’ …

 

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: καμία απο τις κατσαρόλες και τα τηγάνια μας δεν φαίνεται να ταιριάζει απόλυτα πάνω στα μάτια της κοθζίνας. Πάντα απο κάποιο σημείο ξεπροβάλλει λιγάκι κόκκινο απο το ζεστό …σύρμα? Ειλικρινά, αναρωτιέμαι….γιατί???

Advertisements

Countdown

My head is so full of things that keep me thinking and that I want to put up here and share with you. But even at the rare moments when I have a little time, I can not relax properly, not focus on what I want to say. Because in my head, a clock began ticking backwards.

60 days left. only

In 60 days is the first of the final exams everyone has been worrying about this whole year. And now that they are so close, I begin to panick too! There is just so MUCH that I still need to look at, study, revise, make charts of and take notes for better memory. Even right now, my head is twirling with thoughts of which excercises I have to complete till tonight and what time I have to get up tomorrow to do all the stuff I didn’t manage today. 

 

 

 

 

 

On the bright side, in only 60 days (and a few weeks adding the time of the exams) I will actually have finished school. Forever. Can you believe it? I can’t, but I think it’s a feeling I could get used to ;)

I thought about getting a summer job, but this is probably not going to happen. It’s more important that I spend a lot of time with my friends.

And now, Physics is waiting, sigh…  Bye people, take a little soundtrack for the way: http://www.youtube.com/watch?v=Gyteb16owdk&feature=related

=^.^= Koneko.

What caught my eye today: my laptop’s keyboard. Not only is it permanently dusty, no matter how often I clean it, it’s also pretty worn by now. Most faded of all is the enter key – I chat a lot, apparently. But I do lov that it has developed its own character. For example, it likes to type th letters ‘e’ and ‘s’ twice, so don’t think these are MY mistakes :P

Mission: haircut

In one book I read, one of the main characters had a certain attitude towards hairdressers: he was determined that when you go one, you beetter be nice to them and avoid irritating him or her, because you are completely at their mercy. It’s in their hand wether you are going to look good for the next month or so, or if you’ll look absolutely ridiculous. This Friday, I understood how he felt and why.

You see, I tries a new hairdresser this time. (let me just mark that the room – aren’t they called studios? – looks absolutely gorgeous, vintage stylee with huuuge mirrors♥). The first thing I noticed was, that while washing my hair she let a lot of water run into my ears (not a pleasant feeling as you might know). But my real worries started when she began to comb me and kept glancing over to the TV behind her – this is not only unprofessional, but also really really alarming! The only thing I was thinking was ‘what’s going to happen if she does that while holding the scissors?!’ 

Luckily, she didn’t. Still, after I explained what I wanted, I suspiciously watched her every move, uncertain if she had understood me – as if it wasn’t enought to watch pieces of my beloced hair fall to the ground. And this uneasy feeling was even encouraged by her silence (I am used to my hairdresser keeping up some smalltalk with me) and the fact that she whipped me with pieces of my own hair…

Today, two days later, I officially decided that I like th haircut! Which is a good thing, I wouldn’t be happy if I had to undertake this adventure again with yet another hairdresser :P

Good night people, and remember: always be nice to the people who cut your hair!

=^.^= Koneko.

http://www.youtube.com/watch?v=K_QKzESIiwc&feature=endscreen&NR=1 

What caught my eye today: the doorbell at my brother’s friend’s house, which is no button but an actual bell. I find this very authentic and charming.